/ 188 آيا سينهء تو را گشاده و روشن نكردم شرح آيات : [ 1 ] خطاب الاهى به رسولش ، بدين گونه آكندهء از مهر و محبت ، فضيلت فرستادهء بر مسلمانان را به ياد ايشان مىآورد ، و دوستى و احترام او را به دلشان مىاندازد ، و مىگويد : « أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ - آيا سينهء تو را گشاده و روشن نكرديم ؟ » محمّد بن عبد اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - به بالاترين درجه از كمال رسيد كه هيچ كس پيش از او به آن نرسيده بود ، و براى هيچ كس امكان ندارد كه پس از وى به آن برسد ، و اين همه به فضل و منت و توفيق خداى متعال بود ، و بر ما است كه ميان بزرگداشت آفريده‌اى به سبب بزرگوارى او در نزد خدا ، و توصيف او به كمالى كه خدا به او بخشيده ، و بزرگداشت او از اين لحاظ كه خدا به اين امر كرده و در حدود فرمان خدا است ، و ميان اين كه دور از خدا چنين كنيم ، تمايز قائل شويم . . . آيا نمىبينيد كه چون در نماز براى پيامبر به رسالت او شهادت مىدهيم مىگوييم : و اشهد ان محمدا عبده و رسوله ، پس به چه سبب بر آن تأكيد مىكنيم كه او بندهء خدا است ؟ يكى از سببها آن است كه دوستى رسول اللَّه ما را به مبالغهء دربارهء آن بر نيانگيزد و در حق وى چنان گمان نكنيم كه ترسايان در حق پسر مريم / 189 - عليهما السلام - كردند . آيات در سورهء و الضحى و اين سوره مقام رسول اللَّه را به بالاترين درجات بالا مىبرد ، ولى به صورتى كه در عين حال منافى با بدعت غلوّ و مبالغه‌اى باشد كه امتها دربارهء صالحان خودشان مرتكب آن شدند ، و مىبينيم كه ، با كمال آشكارى